*Της Νούλη Δάφνης Πόσο προσβάσιμοι είναι οι δημόσιοι χώροι στην περιοχή που ζούμε? Για να το διαπιστώσει κανείς αρκεί μια βόλτα από τη μία άκρη του χωριού έως την άλλη. Κατά πόσο αυτή η βόλτα θα αποτελέσει ένας ευχάριστος περίπατος είναι κάτι αβέβαιο, ειδικά εάν το άτομο που την κάνει αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα υγείας, είτε όρασης είτε κινητικό, προσωρινό ή μόνιμο. Παρκαρισμένα αυτοκίνητα παντού, δίπλα αλλά και πάνω στα πεζοδρόμια και τις στάσεις των λεωφορείων. Ο φωτισμός ελλιπής, ειδικά στα μη κεντρικά σημεία του χωριού. Ακόμα και το Κέντρο Εξυπηρέτησης Πολιτών δεν είναι προσβάσιμο σε άτομα με αναπηρία καθώς δεν υπάρχει ειδική ράμπα για κινητικό αμαξίδιο. Είναι θέμα ενσυναίσθησης, παιδείας και κουλτούρας τέτοιους είδους συμπεριφορές και συνήθειες. Το πόσο νοιαζόμαστε για τον άλλον αποδεικνύεται μέσα από την καθημερινότητά μας και τις πράξεις μας. Δεν είναι εύκολο να αλλάξουμε συνήθειες, ειδικά όταν αυτές θεωρούμε ότι εξυπηρετούν το προσωπικό μας συμφέρον. Αν όμως προσπ...