Του Τσιάκαλου Γιώργου* Περισσότεροι από οχτακόσιες χιλιάδες πρόσφυγες πέρασαν από τη χώρα μας το 2015. Ούτε ένας δεν έμεινε εδώ. Όλοι προχώρησαν και βρήκαν μόνιμο ή προσωρινό καταφύγιο σε χώρες της Δυτικής και Βόρειας Ευρώπης. Το ίδιο ισχύει και σήμερα για τη συντριπτική πλειοψηφία αυτών που επιχειρούν να μπουν στην Ευρώπη διασχίζοντας το Αιγαίο. Η Ελλάδα αποτελεί γι’ αυτούς χώρα διέλευσης, όχι παραμονής. Μόνο μια διαφορά, και μάλιστα πολύ σημαντική, υπάρχει: πέρυσι 57% των προσφύγων ήταν άνδρες, φέτος περίπου 60% είναι γυναίκες, μωρά και ανήλικα παιδιά. Οι εθελοντές και οι εθελόντριες που με ανιδιοτέλεια και αυταπάρνηση ασκούν ανθρωπιστικό έργο στην Ειδομένη συνήθισαν πια στην εικόνα μανάδων με μωρά και μικρά παιδιά να ξαπλώνουν στο γυμνό έδαφος περιμένοντας τη σειρά τους, ακόμη και δυο μερόνυχτα, για να περάσουν τα σύνορα. Κι αναρωτιούνται: «Γιατί να μη μπορούν τούτοι οι άνθρωποι να περάσουν αυτές τις λίγες ημέρες αναμονής σε ένα οργανωμένο χώρο, σε συνθήκες στοιχειώδους αξιο...